Zoeken
  • Jan B. Hommel

De Werkafspraak - Eerder gepubliceerd in 2017

Naar aanleiding van mijn ervaringen als waarnemend neuroloog in een topklinisch perifeer ziekenhuis heb ik in meerdere blogs mijn af en toe immense verbijstering uitgesproken over de dagelijkse gang van zaken in het ziekenhuis.


Dit is er een van.



Ik zie en volg als consulent een paar dagen een patiënt met een systeemziekte die met een status epilepticus werd opgenomen op de intensive care. De status epilepticus wordt uiteindelijk succesvol behandeld, maar op de mediumcare is patiënt erg verzwakt en fors delirant.


De behandelend intensivist vraagt mij om patiënt over te nemen en dat lijkt mij een goed idee. Ik wil voor patiënt een eenpersoonskamer zodat hij in een prikkelarme omgeving en met ”ankers” voor zijn getergde brein kan worden verzorgd, breinankers zoals een klok, kalender, familiefoto’s en een goed dag-nachtritme. De intensivist en ik zijn het er over eens dat patiënt cardio-pulmonaal stabiel is, en bovendien heeft patiënt een niet-reanimeren beleid.


Maar de opnamecoördinator van de afdeling, een verpleegkundige, is het er niet mee eens en steekt er een stokje voor. De ”werkafspraak” is dat een patiënt die vanaf de IC of MC komt, eerst een nacht op de Stroke-Unit wordt opgenomen ter observatie. Dit omdat er in het verleden wel eens patiënten ”zomaar” dood werden aangetroffen op een eenpersoonskamer. De Stroke-Unit is een drukke afdeling met veel piepjes en alarmen en dus leg ik geduldig uit dat dit voor deze patiënt niet de beste oplossing is, omdat zijn verwardheid en onrust er zeer waarschijnlijk erger van zal worden. Bovendien vertel ik haar dat hij ook zonder onze toestemming mag overlijden en dat ook het ontvangstcomité bij de hemelpoort hier mee instemt. Ook vertel ik haar dat wij haar samen hebben beoordeeld en denken dat dit de beste oplossing is.


Al mijn argumenten hebben echter geen enkel effect. En dus wordt patiënt een nacht ”geobserveerd” op de Stroke-Unit. Om er voor te zorgen dat hij niet zonder onze toestemming en zonder ons medeweten zou komen te overlijden.


Het valt me wel vaker op dat sommige verpleegkundigen, niet zelden de mensen in de zorg die van zichzelf vinden dat zij het humane aspect van de zorg het best in het oog houden en het belang van de patiënt het best behartigen, regelmatig protocollen en werkafspraken laten prevaleren boven het belang van de patiënt.


Waar uiteindelijk diezelfde patiënt de dupe van wordt.

962 keer bekeken1 reactie

Recente blogposts

Alles weergeven