Zoeken
  • Jan B. Hommel

Brief van een Wanhopige Huisarts:

Deze blog heb ik niet zelf geschreven. Dat hoeft ook niet. Soms zijn brieven van collega's zo indrukwekkend dat ik er niets aan toe te voegen heb.


Ik heb nog nooit een influenza sneltest af laten nemen, waarom ook? Mijn beleid zou daardoor zeker niet beïnvloed worden. Ondersteuning daar waar behoefte, afhankelijk van de ernst van het ziektebeeld zo nodig profylactisch AB ter voorkoming secundair/opportunistische pneumonie. Direct verzorgenden en gezinsleden krijgen dan van ons (simpele maar pragmatische huisdokters als we zijn), infectiepreventie adviezen op maat en vooral ook werkbaar. Hoe vaak zeggen we niet tijdens de winter jaar in jaar uit: houdt afstand, goed ventileren, neem de hygiëne in acht en blijf vooral thuis en ziek goed uit als je zelf griep(influenza)verschijnselen krijgt. Ik ben geen referentiepraktijk voor het bijhouden van de statistiek. Dus dat soort tweedelijns sneltesten laat ik over aan de dames en heren clinici als ik een oudere patiënt na zorgvuldig onderling overleg naar het ziekenhuis instuur, omdat het thuis of niet lukt qua zorg of omdat ik samen met de recent nog zeer vitale oudere patiënt van mening ben dat klinische opname meerwaarde heeft boven thuis behandelen. 

Op dit moment zijn er veel mensen die angst verkopen en die angst blijkt de afgelopen maanden een zeer lucratieve handel voor degene die hier gebruik van maken.  Ik kan heel goed begrijpen dat je bang bent, zelfs doodsangst is voor mij zeer invoelbaar. Maar een piloot die plotseling vliegangst krijgt moet mijns inziens direct stoppen met de uitoefening van zijn/haar beroep, totdat hij met of zonder therapie zijn/haar angst overwonnen heeft. Anders moet hij/zij een andere baan gaan zoeken. Dat geldt ook voor de agent die pleinvrees krijgt, de vuilnisman met smetvrees of de dokter die geen enkele patiënt meer wil zien bang om door diezelfde patiënt besmet te worden met een verkoudheidsvirus. Voor al onze doodsbange collega's, die half maart 2020 direct letterlijk uit beeld verdwenen uit de praktijk om vanachter hun PC thuis weer in beeld te komen en zich pas eind mei weer voorzichtigjes op de praktijk lieten zien. Nogmaals, prima als je bang bent, maar erken dan ook dat je diagnoses gaat missen, omdat je via 'beeldbellen' niet die non-verbale signalen kunt zien die wij als dokters opvangen bij patiënten en die bijdragen aan het stellen van een diagnose. Ga als je zo bang bent dan ook niet direct zitting nemen in allerlei OMTs, GHOR's of andere calamiteitencommissies met de bedoeling om de wereld te redden en vervolgens vanuit je eigen angst enorme hoeveelheden wetenschappelijke en medisch inhoudelijke onzin te verkondigen met daaraan verbonden talloze idiote maatregelen. Geen goed idee, echt niet. Want het enorme gevaar schuilt hierin dat je nu voor anderen, schijnbaar vanuit je professie en niet vanuit je angst, allerlei uitspraken doet die vervolgens weer angst en paniek onder deze anderen (professionals en non-professionals) zaait. Dus stop dan (op zijn minst tijdelijk) met je vak uitoefenen, ga in therapie of ga je nascholen en vul de lacunes aan voor die vakgebieden (virologie, infectieziekten, epidemiologie, statistiek etc) die je de afgelopen jaren verzuimd hebt bij te houden of waar je 'nooit erg goed in geweest bent'. Gezien de enorme media aandacht en het platform dat de media dagelijks urenlang ter beschikking stelt (kijkcijfers misschien een argument...) aan onze door angst gedreven en door zichzelf uitgeroepen universele infectieziekten experts, is het dus ook eigenlijk volkomen logisch dat voorheen schijnbaar normaal functionerende collega's de angst in gedreven worden. We gaan immers allemaal dood aan dit levensgevaarlijke virus, toch? Of hoe zat het ook weer? Dokters en verpleegkundigen gaan ook dood, in China in Italië en in ons eigen land. De oudere collega, soms met eigen indrukwekkende medische voorgeschiedenis is ten dode opgeschreven als hij dit groep A virus onder de leden heeft. Onze jongere sportieve kerngezonde collega's worden (vaak voor het eerst in hun carrière) geconfronteerd met deze bijzondere en once in a dokters lifetime pandemische omstandigheden en bijbehorende mortaliteit (behalve voor onze collega's die heel dapper in Afrika en elders ten strijde trekken tegen de echte killervirussen als Ebola). Vaak horen ze via via over 'al die dertigers en veertigers', die overleden zijn op de IC aan dit virus en die vooraf schijnbaar net zo jong, kerngezond en sportief waren als zij zelf zijn. Logisch toch dat door al deze ervaringen, indrukken en vooral berichtgeving een heleboel mensen (collega's of niet) de angst in gedreven worden.   Al die mensen die nu avond aan avond optreden als (doodsbange) deskundigen, zullen in elk geval financieel niet geraakt worden door de door hun ondersteunde maatregelen. Ik heb ook geen enkele illusie, dat mocht deze Corona periode met al zijn dramatische gevolgen ergens in de komende tien jaar onomstotelijk bewezen gaat worden als het grootste medisch, economisch, sociaalpsychologisch, politiek en zelfs juridisch debacle ooit, dan nog zullen deze mensen rustig kunnen slapen ziekelijk overtuigd van hun eigen gelijk. Toch geven andere deskundigen (en dat worden er per dag meer, ook vanuit de WHO) al maandenlang goed onderbouwde signalen af dat de komende jaren een schrikbarend veelvoud aan mensen komen te overlijden door de maatregelen die we wereldwijd ingezet hebben. Nee, wij zijn geen complotdenkers, geen tokkies, geen rechts of links extremisten die de democratie omver willen werpen, geen white supremacists, geen door God en alleman verlaten viruswaanzinnigen en zeker geen Trump aanhangers. Dat zijn we dus niet. Nu niet en nooit niet. Allemaal mensen van bedenkelijk pluimage waar we onmiddellijk mee vergeleken worden door onze eigen beroepsgroep, die ons zonder steekhoudende argumenten overschreeuwen en ons op inquisitoire wijze als ketter wegzetten. Dus zijn er maar enkelen, zoals jullie, zo dapper om zich hier openlijk in uit te spreken. Velen, waaronder ik, houden hun mening voor zich, behalve in de spreekkamer. We willen slechts kritische dokters blijven, die hun patiënten op de best mogelijke manier willen benaderen en behandelen en daarbij telkens ons beleid inventariseren, herbeoordelen, toetsen aan de laatste wetenschappelijke gegevens en evalueren. Wij zijn niet bang om in goed overleg met onze patiënten toe te geven dat een ingeslagen weg door nieuwe voortschrijdende inzichten wellicht niet het juiste is. We kijken naar de levensverwachting en kwaliteit van leven en houden rekening met de wensen van onze patiënt. Blijkbaar zijn er een hoop beleidsmakers die dat tegenwoordig niet meer kunnen. En de dood, die went nooit. De dood komt altijd onverwacht, ook al zien we hem al dagen voor de deur staan. De dood komt zelden op een geschikt moment en toch soms als een verlossing. De dood gaat met ieder zijn eigen strijd aan, soms hard tegen hard soms vol compassie. De nabestaanden met veel verdriet en aangeslagen achterlatend. Voor ons als huisdokters, die zo vaak de dood tegenkomen, nog altijd even verdrietig en volledig invoelbaar. Als ik daaraan zou wennen zou ook ik een ander vak zoeken.



28,522 keer bekeken16 reacties
  • Twitter

©2020 door Jan B. Hommel.

Inschrijfformulier

Blijf op de hoogte